Stari Begej i Carska bara već dugo su simbol jedinstvene prirodne i ekološke celine, koji čine i bare Tiganjica, Perleska, Zagnjenica, Ravenica, kao i ostaci vlažnih livada u Farkaždinskom, Beloblaćanskom i Mužljanskom ritu. Na 1676 hektara aluvijalne ravni, petnaestak kilometara jugozapadno od Zrenjanina, u međurečju Tise i Begeja, južno od naselja Ečka, Stajićevo i Lukino Selo, a severno od Perleza, nalazi se Specijalni rezervat prirode “Stari Begej – Carska bara”.

Po prezimenu Sremac. Po rođenju Bačvanin, a po starini po malo i Bosanac. Veći deo života proveo je u južnoj Srbiji. Danas bi rekli: integralni Srbin. Kanda nas je baš zato tako dobro i opisao u: Ivkovoj slavi, Zoni Zamfirovoj, Pop Ćiri i pop Spiri... Stevan Sremac, za života nije stekao sopstvenu kuću, ali u Senti, u kući njegovih roditelja, danas je Zavičajna fondacija, Stevan Sremac. Ova ustanova se bavi srpskom kulturom uopšte, ali i proučavanjem života i dela Stevana Sremca, koji je upravo u toj kući rođen 11. novembra 1855. godine.

Sredovečni i oni malo stariji ljudi, sećaju se sigurno kako se u našim školama, godinama, predavala lekcija o kriterijumima razvijenosti jedne zemlje. Na prvom mestu bio je onaj prema kojem se moć države  ogledala u učešću seoskog i gradskog stanovništva u ukupnom broju ljudi. Što je udeo seoskog stanovništva bio manji – zemlja je, govorili su nam, bila jača i uspešnija.

Čak i ako bi se to nekom moglo učiniti, nikada nisu isti razlozi zbog kojih pojedini ljudi završavaju na ulici. Ama baš nikada. Međutim, to znaju jedino oni. Zbog toga retko i pričaju- suviše je bolno i njima samim. Pravila i obrasce prave statističari i ljudi od teorije, a sve kako bi lakše razumeli i kontrolisali ovu sve masovniju pojavu. Ali, u najvećem broju slučajeva se takve sudbine ne mogu do kraja odgonetnuti. Sam način njihovog života predstavlja paradoks za ideju modernog, humanog i socijalno odgovornog društva. Sam njihov život predstavlja paradoks...